official logo

Drugo Evropsko prvenstvo u istoriji kontinentalnog fudbala održano je u Španiji 1964. godine, a titulom prvaka okitio se domaćin završnog turnira. 

Četiri godine nakon što je odigrano prvo Evropsko prvenstvo u fudbalu s završnicom u Francuskoj krenulo se u realizaciju novog. 29 evropskih reprezentacija pristupilo je takmičenju koje je po drugi, a ujedno i posljednji, put nosilo naziv Kup evropskih nacija. Francisko Franko, za razliku od prethodnog, ovoga puta nije pravio smetnje svom nacionalnom timu, te je i sama završnica turnira odigrana u Španiji, nakon što se domaćinstvo biralo između četiri reprezentacije koje su se plasirale na finalni dio takmičenja. Diskvalifikacija u kvalifikacionom dijelu ni ovoga puta nije izostala, a ona je dodijeljena Grčkoj, koja iz političkih razloga nije pristala odigrati eliminacioni dvomeč s Albanijom. 

Na završni turnir, koji se u Barseloni i Madridu održavao od 17. do 21. juna 1964. godine plasirale su se Španija, koja je na prethodnom prvenstvu diskvalifikovana zbog odbijanja putovanja u Moskvu u kvalifikacionom dijelu, Danska, koju je s 11 golova tokom cijelog turnira predvodio Ole Madsen postavivši time rekord golova postignutih u okviru jednog prvenstva koji je tek 1996. srušio Davor Šuker postigavši jedan više za Hrvatsku, Mađarska, čija je “Laka konjica” u prethodnoj deceniji stekla status najboljeg tima ikad koji ništa nije osvojio, što bi i danas rijetko ko osporio, te osvajač prvog Kupa evropskih nacija Sovjetski savez. 

Prvensto je otvoreno 17. juna u 20h utakmicom Španije i Mađarske, a na “Santijago Bernabeu” Hose Maria Pareda doveo je domaće u vođstvo u 35. minuti, a 13 minuta poslije uslijedilo je izjednačenje golom Ferenca Benea. Gol odluke, koji je značio plasman “Crvene furije” u finale takmičenja postigao je Amasio Amaro u 10. minuti drugog produžetka. Istoga su se dana u Barseloni sastali Sovjetski savez i Danska, a ta je utakmica počela u terminu od 22:30h. 19 minuta bilo je potrebno Sovjetima da preko Valerija Voronjina stignu do prednosti, a Dance su golovima dokrajčili Viktor Ponedeljnik u 40. i Valentin Ivanov u 87. minuti utakmice, time najavivši finale rivala koji se iz političkih razloga nisu susreli u kvalifikacijama za prethodno Evropsko prvenstvo. 

Danska je na “Kamp Nou” odigrala i svoju drugu utakmicu na završnom turniru. 20. juna susrela se u katalonskom gradu s Mađarskom u borbi za treće mjesto, a u utakmici odigranoj pred tek nešto više od tri hiljade gledalaca “Laka konjica” odnijela je pobjedu od 3:1 i okitila se bronzanom medaljom. Bene je u 11. minuti donio prednost Mađarima, ali je osam minuta prije isteka regularnog vremena produžetke izborio Karl Bertelsen. Neoprezni Danci ipak su u produžecima dva puta omogućili Deši Novaku da šutira s bijele tačke, što je Mađar u oba navrata iskoristio i time ostavio protivnika praznih ruku. 

Jedan dan poslije, pred čak 80 hiljada prisutnih gledalaca na stadionu Real Madrida odigran je finalni meč, onaj na koje su igrače obje ekipe, a ispostaviće se i vodeći ljudi država čekali već četiri godine. Ogroman motiv fudbalera potvrđen je već u osmoj minuti kada je Galimzjan Kušainov postigao gol za Sovjetski savez i tako izjednačio rezultat čiju je prvu promjenu dvije minute ranije izazvao Pereda, a u samom finišu utakmice strijelac prvog gola finala asistirao je Marselinju Martinezu koji je donio Špancima prvi naslov kontinentalnog prvaka.

“Bili smo stvarno dobra ekipa. Luis Suarez bio je dirigent našeg orkestra, pored njega smo imali fantastične igrače poput Amanćija i Marselinja, koji je bio rođeni strijelac. Stvarno smo bili odlični” – izjavio je Pereda. 

Luis Suarez, kojeg je Pereda opisao kao dirigenta španskog fudbalskog orkestra, te je godine postao prvi evropski igrač koji je kontinentalno prvenstvo u istoj godini uspio osvojiti i sa reprezentacijom, kao i klubom za koji je nastupao, s obzirom da je njegov Real Madrid u bečkom finalu s 3:1 savladao milanski Inter. Suarez, iako mu je Pereda pripisao tu titulu, ipak nije bio vođa španskog tima. Pehar u Madridu podigao je Barselonin Fernando Olivelja, glavom i bradom Katalonac, strah i trepet protivničkih napadača, a poslije karijere u kojoj je odigrao 513 mečeva za najdraži mu klub i profesor fizičkog vaspitanja. Svoje kapitensko shvatanje svijeta najbolje je opisao izjavom: 

“Uvijek sam bio ozbiljna osoba. Vjerujem da se sve u životu mora ozbiljno shvatiti. Onda kada su se igrači nedolično ponašali ja sam preuzimao odgovornost i rješavao problem na svoj način. Naravno u četiri oka”. 

Idealnu postavu Evropskog prvenstva 1964. godine činili su Lev Jašin, ispred kojeg su stajali Novak, Olivelja, Filićiano Rivilja i Ignacijo Roko. Tri mjesta u veznom redu pripala su Ivanovu, Amaru i Suarezu, dok su napadačku liniju spojili Florijan Albert, Bene i Pereda. 11 fudbalera profilisali su tako drugostepenu fudbalsku evropsku scenu, koja je i dalje bila predmet podrugivanja Engleskih, kao i igrača iz Zapadne Njemačke, ali je vremenom postajala sve respektabilnija konstantnim približavanjem najvišoj svjetskoj sceni. 

Prvenstvo je, kao i svako, obilježeno nizom zanimljivosti. Pored rekorda koji je Madsen postavio, on je istovremeno i sebi uskratio mogućnost da ga u budućnosti obori. Danski napadač ostao je u Španiji poslije turnira i potpisao ugovor za Barselonu što ga je spriječilo da nastupa u reprezentativnom dresu zbog zakona koji je zabranjivao profesionalni sport na prostoru Danske. Kada je Španija četiri godine poslije odnijela pobjedu na Evroviziji Masijelinim hitom “La, la, la” postala je prva država Evrope koja u posjedu ima prvaka Evropskog prvenstva i prestižnog muzičkog takmičenja. Marselinjo, koji je postigao pobjednički gol u finalnoj utakmici samo četiri dana poslije svojim kasnim pogotkom donio je Real Saragosi pobjedu nad Valensijom u finalu Intertoto kupa, a po prvi put je jedan fudbalski trener implementirao vizualnu analizu svojim igračima pred utakmicu: 

“Viljalonga je prije finala u pijesku nacrtao fudbalski teren. Stavio je 11 šišarki na njega i rekao nam da su to igrači Sovjetskog saveza, a potom je uzeo kamen veličine šake i počeo razbijati svaku od njih vikajući da je kamen mnogo snažniji od šišarke” – rekao je poslije prvenstva Pereda. 

OSTAVITI ODGOVOR

Molimo unesite komentar!
Ovdje unesite svoje ime