euro 1972
official logo

Evropsko prvenstvo 1972. godine održano je u Belgiji, Sovjetski savez je ponovo našao put do finala, a po prvi put na tron se popela Zapadna Njemačka. 

U dvogodišnjem kvalifikacionom ciklusu, koji se provukao kroz 1970. i 1971. godinu, 32 evropske reprezentacije tražile su put na završnicu Evropskog prvenstva u Belgiju. Osam pobjednika kvalifikacionih grupa u aprilu i maju godine održavanja turnira odigrali su četvrtfinalne dvomeče u kojima su eliminaciju doživjeli Jugoslavija, Rumunija, Engleska i Italija, a plasman među četiri najbolje kontinentalne ekipe Belgija, Zapadna Njemačka, Sovjetski savez i Mađarska. 

Za razliku od prethodnih domaćina prvenstava Belgija je sve četiri utakmice završnice organizovala na različitim stadionima. “Emil Vers” u Briselu i “Bosuilstadion” u Antverpenu bila su mjesta na kojima su se odigravali polufinalni mečevi, “Marsel Dufrans” u Liježu ugostio je borbu za bronzanu medalju, dok je finale bilo rezervisano za legendarni “Hejsel” u glavnom gradu zemlje piva i čokolade. Završnica četvrtog po redu Evropskog prvenstva trajala je četiri dana, od 14. do 18. juna 1972. godine. 

U prvom polufinalnom meču odigranom u Briselu Sovjetski savez, koji je s 3:0 bio uspješniji u dvomeču s Jugoslavijom, dočekao je kao nominalni domaćin Mađarsku, koja je nakon 2:2 s Rumunijom u četvrtfinalu na osnovu jednog više gola postignutog u gostima našla svoje mjesto među četiri najbolje selekcije Evrope. Naguravanje igrača već u prvoj minuti utakmice donijelo je dva najbrža žuta kartona u istoriji takmičenja, a po jedan je pokazan Laslu Balintu i Murtazu Kurcilavi. Tvrda borba, koja je već samim početkom utakmice najavljena okončana je minimalnom pobjedom Sovjeta, koju je u 53. minuti utakmice donio Anatolij Konkov

Istoga dana u Antverpenu je domaćin završnog turnira, koji je s 2:1 u dvomeču bio uspješniji od Italije, ugostio Zapadnu Njemačku, koja je prethodno najavila velike stvari pobijedivši velikog rivala Engleze s ukupnih 3:1. Golovi Gerda Milera glavom iz 24. i 71. minute bili su dovoljni da se zakaže finale dva rivala koji su to bili i izvan terena, a poraz domaćina sedam minuta prije kraja uspio je ublažiti Odilon Poleunis. U utakmici za treće mjesto Belgija je s dva postignuta i jednim primljenim golom savladala Mađarsku u Liježu, te je sve bilo spremno za veliko finale Zapadne Njemačke i Sovjetskog saveza na “Hejselu”

Sovjetski savez u finalu nije uspio biti konkurentan rival Zapadnoj Njemačkoj, česti ulasci Franca Bekenbauera u sredinu terena, gdje je dominirao u saradnji s Ginterom Necerom nisu naišli na adekvatan odgovor s druge strane, te su nemoćni Sovjeti blijedo gledali kako im protivnik za tadašnje prilike prečesto, a ujedno i prelako, dolazi u treću zonu terena. Miler je golovima iz 27. i 58. minute postao prvi fudbaler koji je na dvije uzastopne utakmice završnice Evropskih prvenstava postigao po dva gola, a pobjedu od 3:0, koja je sve do 2012. godine bila najubljedljivija pobjeda u finalima kontinentalnog turnira donio je Erber Vimer u sedmoj minuti drugog poluvremena. 

“Sve je bilo na svom mjestu što se tiče naše igre. Imali smo odličnu harmoniju i dobro smo se međusobno razumjevali tog dana, a to je od velikog značaja kada ste na terenu. Nismo mogli biti srećniji, niti tražiti više od toga što smo dobili” – rekao je Miler. 

Evropsko prvenstvo bila je samo potvrda fantastične Milerove sezone. “Bomber” je postigao 40 golova za minhenski Bajern i Bundesligi, a potom je s četiri gola u završnici turnira u Belgiji postao najbolji strijelac prvenstva, a ujedno i jedini napadač do sada koji je uspio ponijeti titulu najboljeg strijelca završnog i kvalifikacionog turnica kontinentalne fudbalske smotre. Njegovu nadmoć nad protivnikom najuvjerljivije je opisao njegov saigrač, jedan od najboljih defanzivaca ikad, Bekenbauer, kada je rekao: 

“Njegove motoričke sposobnosti su bile nestvarne. Kada bi ubrzao korak tada bi već bilo gotovo za protivnika. Kada god bih igrao protiv njega na treningu ne bih imao nikakve šanse da ga zaustavim”.  

Helmut Šon, koji je u to vrijeme bio trener-igrač berlinske Herte, dobio je priliku voditi ekipu s klupe na velikom takmičenju i pored prve titule evropskog šampiona donijeti i naslov prvaka svijeta dvije godine poslije. Pored Milera i Bekenbaura, u svom timu imao je i velike fudbalere poput Pola Brajtnera i Ulija Henesa, a za njega kvalitet tima iz 1972. godine nikada nije dolazio pod znak pitanja: 

“Pored toga što smo dvije godine poslije osvojili Svjetsko prvenstva, gdje je konkurencija puno veća, sasvim sam siguran da je nacionalni tim Zapadne Njemačke iz 1972. godine najbolja ekipa koju sam ikada trenirao” – rekao je Šon. 

Čak sedam igrača njegovog tima našlo je svoje mjesto u idealnoj postavi turnira. Evgenij Rudakov bio je najbolji golman, a defanzivci Revas Džudžašvili i Kurcilava bili su dio defanzivne liniji kao predstavnici Sovjetskog saveza. Raul Lambert branio je čast domaćina kao lijevo krilo, a Miler, Jup Hejkens, Vimer, Necer, Henes, Brajtner i Beneknbauer nisu mogli ostati bez mjesta u idealnom timu. 

Iste godine u izboru za najboljeg evropskog fudbalera našla su se tri Nijemca. Bekenbauer je proglašen najboljim, Miler je bio drugoplasirani, a titula trećeg kontinentalnog igrača pripala je Neceru. Pobjeda nas Sovjetskim savezom u finalu bio je samo početak dominacije Zapadne Njemačke koja je u periodu od 1972. do 1996. godine igrala čak 13 finala Evropskih i Svjetskih prvenstava. Potvrda da je Miler najveći strah sovjetskih fudbalera desila se u finalu turnira, s obzirom da je samo 23 dana prije u prijateljskom meču dva nacionalna tima postigao četiri gola. 

1972. godine desila se i promjena pravila u odnosu na prethodno prvenstvo, a ona je podrazumjevala da se pobjednik nakon neriješenog rezultata, što na kraju u praksi nije viđeno, odlučuje izvođenjem penala, umjesto bacanjem novčića. 85 golova koje je Miler postigao te godine za klub i reprezentaciju bili su nedodirljivi svjetski rekord sve do 2012. godine kada je Lionel Mesi uspio postići 91 gol, a “Bomber” je na veliki podvig Argentinca imao kratak komentar:

“Mesi ima samo jednu manu, nikada nije bio igrač Bajern Minhena”. 

OSTAVITI ODGOVOR

Molimo unesite komentar!
Ovdje unesite svoje ime